9 Δεκ 2014

Κατανοώντας τους φίλους



Επισκεφθήκαμε το 25ο Δημοτικό Σχολείο Καβάλας και εφαρμόσαμε Tο βιωματικό πρόγραμμα :
«Κατανοώντας τους Φίλους», για την εκπαίδευση των παιδιών στη διαφορά και στην καλλιέργεια της ενσυναίσθησης.



Συγγραφέας: Catherine Faherty, Asheville TEACCH Center (συγγραφέας του βιβλίου ‘Τι σημαίνει για Μένα. Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα 2003).
Το πρόγραμμα, εφαρμόστηκε ταυτόχρονα στην Ε’ και ΣΤ’ τάξη, ενώ ακολούθησε συζήτηση και προβολή ταινιών μικρού μήκους.
Ήταν πραγματικά, μια παραγωγική διαδικασία για μικρούς και μεγάλους, καθώς όλοι μαζί, σαν μια ομάδα, καταλάβαμε πως είναι να είσαι διαφορετικός. Τα παιδιά συμμετείχαν με μεγάλη προθυμία, εξέφρασαν τις σκέψεις τους, τις απορίες τους αλλα και τους φόβους τους. Ακόμη, έδωσαν παραδείγματα όπου πολλές φορές οι ίδιοι φέρθηκαν άδικα ή δεν ήταν σωστοί φίλοι…


Το πρόγραμμα σχεδιάστηκε για παιδιά σχολικής ηλικίας και χωρίζεται σε 3 μέρη:
Μέρος 1 – Ικανότητες: Διαφέρουμε και είμαστε ίδιοι
Μέρος 2 – Κέντρα Βιωματικών Δραστηριοτήτων
Μέρος 3 – Συζήτηση
Μέρος 1ο:
Συζητήσαμε αρχικά με τα παιδιά έννοιες όπως η ικανότητα και η διαφορετικότητα. Αποφασίσαμε πως δεν είμαστε όλοι ίδιοι (δεν μπορούμε όλοι να κάνουμε ποδήλατο, δεν έχουμε όλοι μαύρα μαλλιά κτλ). Παρόλα αυτά, τονίσαμε πως ακόμα και αν είμαστε όλοι διαφορετικοί, έχουμε ωστόσο τις ίδιες ανάγκες (όλοι εχουμε για παράδειγμα ανάγκη από φαγητό, νερό, φίλους).
 ‘Ετσι λοιπόν, βγάλαμε το συμπέρασμα πως αν και διαφορετικοί, είμαστε όλοι ίσοι!!
Εξηγήσαμε στα παιδιά, πως εμείς ερχόμαστε από ένα σχολείο λίγο διαφορετικό από το δικό τους. Έτσι λοιπόν, είπαμε στα παιδιά, ότι για λίγη ώρα θα είναι και αυτοί διαφορετικοί…
Μέρος 2ο:
Περάσαμε στις βιωματικές δραστηριότητες, μια διαδικασία εξαιρετικά παραγωγική, που άρεσε πολύ στα παιδιά. Σε κάθε τάξη λοιπόν ταυτόχρονα, τα παιδιά χωρίστηκαν σε 4 ομάδες. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε πως οι δάσκαλοι των τάξεων, συμμετείχαν στις ομάδες ισότιμα, μαζί με τα παιδιά!!
Κάθε ομάδα, πραγματοποιούσε διαφορετική δραστηριότητα, ενώ όλα τα παιδιά –κυκλικά- πέρασαν από όλες τις δραστηριότητες.
1η Ομάδα:
Τα παιδιά κλείνουν τα μάτια. Φορούν μάσκες ώστε να μη βλέπουν τίποτα. Τους δίνονται μολύβια με γραμμές και τους ζητείται να γράψουν ένα γράμμα στον Άγιο Βασίλη.
 
 
 
Τα παιδιά δυσκολεύονται, δε γράφουν πάνω στη γραμμή ενώ πολλές φορές γράφουν πάνω στο θρανίο χωρίς να το καταλαβαίνουν!! Νιώθουν άσχημα που δε μπορούν, αλλά ταυτόχρονα αισθάνονται και αδικημένοι καθώς όπως πολλά παιδιά είπαν «μα πώς να το κάνω, αφού δε βλέπω…».
2η Ομάδα:
Τα παιδιά φορούν ακουστικά απο τα οποία ακούγονται δυνατά μόνο παράσιτα. Τους ζητείται να λύσουν ασκήσεις μαθηματικών (στο επίπεδο τους).
 
Τα παιδιά μπερδεύονται… Είναι δύσκολο άλλωστε να μην ακούς καλά ή ακόμα να ακούς ενοχλητικούς ήχους και να μη μπορείς να συγκεντρωθείς!!
3η Ομάδα:
Δίνεται στα παιδιά μια λευκή κόλλα και τους ζητείται να ζωγραφίσουν με το αριστερό χέρι (ή αντίστοιχα με το δεξί όσοι είναι αριστερόχειρες).
 
Πόσο δύσκολα είναι καμιά φορά πράγματα που φαντάζουν τόσο απλά!
4η Ομάδα:
Τα παιδιά φορούν γάντια εργασίας. Τους δίνονται πολύ ψιλές χάντρες διαφόρων χρωμάτων και τους ζητείται να ξεχωρίσουν τα χρώματα και έπειτα τους δίνονται πιο χοντρές χάντρες και τους ζητείται να περάσουν σε ένα σχοινί όσες πιο πολλές χάντρες μπορούν.
 
 
Η κριτική είναι έντονη… Μα πως είναι δυνατόν τόσο μεγάλα παιδιά να μη καταφέρνουν ούτε τα πιο απλά πράγματα;
Μέρος 3ο:
Συζητάμε πως νιώσαμε… Πώς θα ήταν άραγε η ζωή μας αν τα φορούσαμε συνέχεια; Στο διάλειμμα, στην τάξη, στο σπίτι; Θα νευριάζαμε; Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε σε ένα συμμαθητή μας, να μας ακούει και να τον ακούμε;
Η πλειοψηφία των παιδιών κατέληξε ότι δε θα ήταν εύκολο. Και ότι αν είχαν νεύρα, χτυπούσαν ή φώναζαν, δε θα το έκαναν επειδή ήταν κακοί, αλλά επειδή θα προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν…
Τελική δραστηριότητα:
Ανακοινώνουμε στα παιδιά ότι θα τους δείξουμε ένα παράδειγμα. Έτσι, ζητάμε ένα βοηθό!!
Δίνουμε στο μαθητή- βοηθό ένα ποτήρι, ένα πιάτο , ένα πιρούνι και ένα μαχαίρι.
Του μιλάμε σε ξένη γλώσσα και κάθε τόσο του λέμε άντε, άντε......


Ο μαθητής δε καταλαβαίνει τι πρέπει να κάνει, καθώς δε γνωρίζει τη γλώσσα που του μιλάμε. Νιώθει άσχημα.
Του δείχνουμε όμως μια εικόνα:

Ο μαθητής αμέσως καταλαβαίνει τι πρέπει να κάνει:

 


Μα καλά, τι συνέβη; Έμαθε ξαφνικά ο μαθητής τη γλώσσα;  Ή στην αρχή ήταν λιγότερο έξυπνος και μετά περισσότερο;
Συζητάμε πως η εικόνα μπορεί να αποτελεί μια άλλη γλώσσα, μια άλλη μέθοδο επικοινωνίας.
Πως ακριβώς επειδή όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, δεν επικοινωνούν ή δε μαθαίνουν όλοι με τον ίδιο τρόπο.
Την επόμενη ώρα, ακολούθησε μια προβολή ταινιών μικρού μήκους σχετικά με την αναπηρία και τη διαφορετικότητα, ταυτόχρονα με όλες τις τάξεις: