9 Δεκ 2014

"Τα Δικαιώματα μου γνωρίζω και στον ψηφιακό κόσμο τριγυρίζω"

Η δασκάλα, Κατερίνα Μυλοπούλου, με τους μαθητές της : Δέσποινα, Θωμά, Κωνσταντίνο, Λίτσα, Μίλτο και Πολύκαρπο έλαβαν μέρος στο διαγωνισμό "Τα δικαιώματα μου γνωρίζω και στον ψηφιακό κόσμο τριγυρίζω" και κέρδισαν το βραβείο για την καλύτερη ιστορία, την οποία εικονογράφησαν τα παιδιά.
Είμαστε πολύ περήφανοι για τα παιδιά μας!
 
Όλη η ιστορία στο "Διαβάστε περισσότερα"

 

 

« Τα δικαιώματα μου γνωρίζω »

 
 

Γεια σας! Το όνομά μου είναι Ελευθερία και είμαι παιδί σαν όλα τα άλλα  παιδιά του κόσμου αλλά έχω κάτι που με κάνει να ξεχωρίζω από τα άλλα παιδιά…έχω δεμένα στα χέρια μου σχοινιά που με εμποδίζουν να είμαι ΕΛΕΥΘΕΡΗ.
Η δασκάλα μου μια μέρα μου είπε πως υπάρχει ένας τρόπος να τα κόψω αυτά τα σχοινιά. Μου είπε ότι θα  πρέπει να κάνω έναν αγώνα για να γνωρίσω τα ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ  μου και να παλέψω για αυτά…για να μπορέσω να λύσω μια για πάντα αυτά τα σχοινιά που με δένουν! Γι’ αυτό το λόγο ξεκινάω  αμέσως το ταξίδι μου προς την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
 
 
 
 
Στον πρώτο σταθμό του ταξιδιού μου έμαθα ότι το κάθε παιδί έχει το δικαίωμα στο νερό την τροφή, τα ρούχα και τη στέγη, να έχει δηλαδή σπίτι.
 
 
 
Όταν έλυσα το πρώτο σχοινί ένιωσα πολύ καλά αλλά έχω πολύ δρόμο ακόμα μέχρι την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.
Προχώρησα λίγο παρακάτω και γνώρισα το δικαίωμα του κάθε παιδιού να έχει μια οικογένεια που θα το φροντίζει θα  το αγαπά και θα το προστατεύει από κάθε εξωτερικό ή άλλο κίνδυνο.
 
 
Ο παρακάτω σταθμός με έκανε να κλάψω γιατί θυμήθηκα το εμβόλιο που έκανα και πόνεσα…Αλλά κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι το κάθε παιδί να μπορεί να το εξετάζει ένας γιατρός όταν είναι άρρωστο και να του δίνεται  το κατάλληλο φάρμακο.
 
 Αυτός ο σταθμός νομίζω ήταν ο αγαπημένος μου!
Έμαθα ότι αν και είμαι παιδί μπορώ να έχω την δική μου γνώμη για τα θέματα που με αφορούν και θα πρέπει οι μεγάλοι να την ακούν και να την λάβουν υπόψη τους
Αυτό είναι πολύ σωστό γιατί δεν γίνεται να είμαι παρούσα και να ρωτούν το συνοδό μου αν πεινάω!
 
 
 
 
Σε αυτόν τον σταθμό γνώρισα παιδιά από όλο τον κόσμο που μιλούσαν διάφορες γλώσσες, φορούσαν διαφορετικά ρούχα, πίστευαν σε άλλο Θεό αλλά όλα ήταν ΙΣΑ και κανένας μας δεν ενοχλήθηκε από αυτό.
 
 
Το να έχω δικαίωμα στο παιχνίδι και τη διασκέδαση το θεωρούσα δεδομένο αλλά δεν είναι και γι’ αυτό θέλησα να το φωνάξω δυνατά για να το ακούσουν όλοι στη Γη. Πήρα βαθειά ανάσα και φώναξα:
«Τα παιδιά δεν πρέπει να δουλεύουν αλλά να παίζουν».
Ήδη ένιωθα πολύ ελαφρύτερη από τα σχοινιά που με έδεναν αλλά έχω  ακόμα μπροστά μου τρεις σημαντικούς σταθμούς.
 
 
Στον  πρώτο κατάλαβα πόσο πολύτιμο είναι το  να έχει το κάθε παιδί  δικαίωμα στην εκπαίδευση χωρίς να  τον περιορίζουν οι ιδιαιτερότητές του π.χ. ότι είναι τυφλό, κωφό, έχει κινητικά προβλήματα, έχει προβλήματα στην συμπεριφορά του ή ότι μαθαίνει με πολύ αργό ρυθμό.
Μπορεί να μην μαθαίνουν όλα τα παιδιά με το ίδιο τρόπο έχουν όμως δικαίωμα να μάθουν!
 
 
 
Για να μάθουν επίσης τα παιδιά δικαιούνται πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης και το διαδίκτυο έχοντας βέβαια δυνατότητα προστασίας από τυχόν αρνητικές επιδράσεις τους.
 
 
 
Στον τελευταίο σταθμό χρειάστηκε να φωνάξω πολύ δυνατά για να κοπεί και το τελευταίο σχοινί.
Εγώ και οι συμμαθητές μου στο σχολείο μας που έχουμε ΑΝΑΓΚΕΣ και δεν είναι καθόλου ΕΙΔΙΚΕΣ αλλά είναι σαν τις ανάγκες όλων των παιδιών του κόσμου θέλουμε να μας συμπεριφέρονται ίσα και με αξιοπρέπεια.
 
 
Γνώρισα όλα τα Δικαιώματα μου.
Κόπηκαν όλα τα σχοινιά.
Είμαι ΕΛΕΥΘΕΡΗ!
Μπορώ τώρα να βοηθήσω και άλλα παιδιά να κάνουν το ίδιο!